Vanaf de stopdatum gingen we met een buddy aan de slag (we werden dus in groepjes van twee opgedeeld). Met hem of haar maakte je afspraken om elkaar te bellen en op moeilijke momenten te helpen. In de volgende bijeenkomsten wisselden we onze ervaringen uit (wat misten we die sigaret in onze hand toch!!) en José gaf ons zowel mondeling als op papier een rits aan goede adviezen die varieerden van "Hoe met moeilijke momenten om te gaan?" (die ze als ex-rookster zelf ook heeft gekend) tot "Gezond eten om niet teveel kilo's aan te komen".

Uiteindelijk heeft één van ons afgehaakt en gaat een ander het weer opnieuw proberen: een score van tien van de twaalf deelnemers. Het was tien van ons dus wel gelukt! Hadden we echt niet gedacht. Deze groep was heel plezierig en hecht, hetgeen moge blijken uit het feit dat we de eerste dinsdagavond nadat de training was beëindigd – op eigen initiatief – weer bij elkaar komen. Vanavond dus. En ik heb lekker mijn handen vrij... en mijn koolmonoxidegehalte is van 33 naar 2.

Henny