Ik of wij stoppen met roken. Dat is gauw gezegd en de volgende dag is het alweer mis en bij jezelf denk je; Het zal mij eens lukken.
Je schaamt je dood voor je junkengedrag en je voelt je bekeken als een crimineel.

Maar stoppen? Ja graag. Na u en ik stop morgen.

Op een dag komt CZ/SineFuma i.s.m. de werkgever met een training “stoppen met roken”.
Dan ben je aan de beurt immers je riep al heel lang Ik stop binnenkort.
Samen met een collega ga je er op af. Luidkeels roepen we: We zijn er klaar voor!! Ik stop echt en meer van dat soort opbeurende kreten die in feite de angst aangeven voor een leven zonder sigaret. Maar je doet wat als grote kerel en nog bij de politie ook.

Dan komt er een trainer die je zal helpen door het proces. Proces? Ik stop gewoon en was/ben er toch klaar voor. Ja toch, niet dan???

De trainer/hulpverlener/strenge meneer/ stelde zich voor als Fred en hij vertelde dat hij van heel ver was gekomen om ons te helpen.
Nou, nu kunnen we al helemaal niet meer terug. De meeste enge voorstellingen schieten door je hoofd. Wat zegt Fred na een voorstel rondje. Dames en heren we stoppen pas met roken over twee weken!! Dat zijn spelregels voor deze cursus, dus rook je maar te pletter over twee weken is het afgelopen.
We kijken elkaar aan. Hoezo, we waren er klaar voor. We smoken nog twee weken rustig door dat komt even goed uit als je al 40 jaar hebt gerookt. Nog twee weken roken!!! Geluk in een mensenleven is nog twee weken roken, terwijl je mee doet  aan een cursus “stoppen met roken”.

Twee weken vliegen voorbij en gingen in rook op, om in termen te blijven. De laatste sigaret komt in beeld en die roken gezamenlijk op. En dan is het gebeurd.

Je pakje zware van Nelle, met aansteker verdwijnt in een container. WEG ERMEE!! Roep je stoer. Je hebt absoluut geen last van twijfels over het stoppen. We stoppen!! Ja, dat is gemakkelijk roepen want je had nog geen vijf minuten geleden de laatste peuk uitgedrukt en je lichaam zit nog vol nicotine en andere troep.

Opgewekt ga je naar huis. Onze trainer heeft kort daarvoor zijn praatje gehouden wat nicotine met je doet en wat de voors en tegens zijn van de vervangers en hulpmiddelen. Een stel gaat aan de Champix en een stel denkt zonder ďets” te kunnen en zelf  ga ik aan de pleisters.

Daar gaan we dan, niet meer roken. Een uur later komen de eerste twijfels. Na het avondeten moet er gerookt worden. Nee, nu niet en soort teleurstelling maakt zich van je meester. En zo kruipt de eerste rookloze avond voorbij. Moeders vraagt; Gaat het een beetje??? Nee, het gaat niet!! Maar je kent mij, ik ben een vechter en doorzetter. Klopt hoor, zegt mijn vrouw daarom heb je ook zolang gerookt, zeker!!??
GRRRRRRR...... Hou je mond dicht en ga elders sarcastisch zitten zijn.

Ik ga naar bed, wat moet ik anders nu ik toch niet mag roken. Ik kom zo, zegt ze. Hoeft niet, blijf maar zitten. Waarom ik dat zeg weet ik niet. Kennelijk zat er nog een licht wrevelig gevoel in haar richting.
Ik zal u verdere details besparen, maar wat ik aan wil geven dat stoppen met roken een strijd is die je met jezelf aan gaat. Waar bij je hulp krijgt die in ieder geval voor mij  van invloed is geweest op het stop proces. Het groepsproces. De trainer die je niet veroordeelde, niet oordeelde maar mij duidelijk heeft gemaakt dat het je lukt als je wilt en daardoor heeft gemotiveerd om door te zetten.

Ik heb inmiddels 4 weken niet gerookt en voel mij er goed bij. Wat ontwenningsverschijnselen die ik met enige vreugde onderga. Welke verschijnselen dat zijn zal ik niet verklappen, daar komt u achter wanneer u gestopt bent.

Ids W.
brigadier van politie.
Buurtagent gemeente Zuidhorn