Het enige hulpmiddel voor mij was de groep, het horen van elkaars moeilijke momenten en het binnen de groep hebben van een buddy – die je kan aanspreken als het echt moeilijk en zwaar is. Zware momenten zijn er geweest en zijn er nog steeds; een rokende partner thuis – bezoek dat rookt – kortom het ruiken van de rook (en ik vind nog steeds niet dat het stinkt, jammer maar helaas) – momenten die mij de stress bezorgen en vanuit ervaring weet ik dat dit voor mij de triggers zijn om naar een sigaret te grijpen. Maar het advies van een medestopper: een pilletje helpt ook niet als je het moeilijk hebt dus waarom zou het roken van een sigaret je wel een goed gevoel geven, sleept mij er tot op heden nog doorheen.

Bij de eerste bijeenkomst werd gevraagd naar je verwachtingen van de groep en het slagingspercentage. Helaas is het percentage van 100% (voor mij een psychologische gedachte om mijn poging te laten slagen) niet behaald. De collega’s die het wel gelukt is om te stoppen hebben elkaar ook weer gemotiveerd om het vol te blijven houden.

Tijdens een van de laatste bijeenkomsten is gevraagd een cijfer te geven voor motivatie en vertrouwen. Mijn motivatie is een 9 en mijn vertrouwen (om gestopt te blijven) een 5. Voor dit moment zeg ik: ‘ik hoef niet meer te roken, maar ik zal nooit zeggen dat ik nooit meer zal roken’. Dit betekent niet dat dit een excuus is om bij het minste geringste weer te gaan roken, nee het is voor mij meer een stok achter de deur om nu niet te hoeven roken.

Deze methode (stoppen in groepsverband) is leuk, zit vol met humor (soms ook zwarte humor) en geeft je handvatten om bij stil te staan bij je moeilijke momenten. Een kleine kanttekening: als je wilt stoppen met roken moet je wel gemotiveerd zijn, want met hulpmiddelen alleen kom je niet zover.