Al enige tijd speelde in mijn hoofd de gedachte dat ik toch eens moest stoppen met roken. Ik schoof dit wel steeds voor mij uit. Morgen, overmorgen, volgende weet etc. Mijn voornaamste smoes om het niet uit te voeren was dat ik met enige zekerheid zou kunnen stellen dat ik dikker zou worden.

Omdat ik veel moeite moet doen mijn gewicht onder controle te houden, was dit voor mij een aanzienlijk struikelblok.

Toen mijn chef met een uitnodiging kwam voor het deelnemen aan een kennismakingsgesprek met iemand die een cursus stoppen met roken geeft was dit voor mij het duwtje in de rug om door te zetten.

Samen met nog een aantal collega’s waagden wij de stap om te gaan stoppen.

Ik vond met name de gemeenschappelijkheid in de groep een fijne steun in de rug. Je bent niet de enige die het constant over het niet roken heeft. (hoewel dat na een paar weken ook wel over is!).

Ik ben inderdaad aangekomen en baal daar onwijs van. Maar daar tegenover staat dat ik het roken echt achter me heb gelaten. Het is een erg prettig gevoel geen sigaretten te hoeven kopen, bij je te moeten hebben, niet te hoeven roken, niet te hoeven stinken, je niet hoeft te verontschuldigen omdat je even wilt roken; Heerlijk!

Ik voel me lichamelijk niet echt anders maar er waren groepsgenoten die er veel beter uit zagen en zich ook beter voelden.

Ik had dit jaren eerder moeten doen. En wat dat gewicht betreft? Ik ga volgende week naar de lijnclub denk ik. (misschien komt mijn chef binnenkort met een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek met iemand die lijncursussen geeft)!

Hella B.